آموزش راه رفتن؛ راهی موثر برای تسکین آرتروز زانو
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، محققان اعلام کردند که «آموزش راه رفتن با ایجاد یک تنظیم کوچک در زاویه پای فرد، تغییرات جزئی را به همراه دارد که میتواند مزایای قابل توجهی را به دنبال داشته باشد.» این تحقیقات نشان داد که افرادی که تحت این آموزش قرار گرفتند، تسکین دردی مشابه با اثرات مُسکنهای بدون نسخه یا اوپیوئیدی را تجربه کردند. نتایج همچنین نشان داد که آموزش مجدد راه رفتن منجر به کاهش تخریب غضروف زانو و کند شدن پیشرفت آرتروز در شرکتکنندگان شد.
«اسکات اورلیچ»، محقق اصلی و مدیر آزمایشگاه مهندسی زیستی حرکتی در دانشگاه یوتا، در بیانیهای گفت: «آرتروز به ویژه برای افرادی که در دهههای ۳۰، ۴۰ یا ۵۰ زندگی خود هستند، میتواند به معنای سالها مدیریت درد قبل از توصیه به تعویض مفصل باشد. این مداخله میتواند به پر کردن این شکاف بزرگ درمانی کمک کند.»
در این مطالعه، محققان به طور تصادفی ۳۴ نفر مبتلا به آرتروز زانو را برای آموزش مجدد راه رفتن و ۳۴ نفر دیگر را برای آموزش «ساختگی» که در واقع تغییراتی در راه رفتن طبیعی آنها ایجاد نمیکرد، انتخاب کردند. تمامی شرکتکنندگان دارای آرتروز خفیف تا متوسط در قسمت داخلی مفصل زانوی خود بودند که تمایل به تحمل وزن بیشتری نسبت به قسمت خارجی داشت. این نوع آرتروز زانو شایعترین نوع است، اما زاویه ایدهآل پا برای کاهش بار روی این قسمت از زانو از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
اورلیچ توضیح داد: «ما از یک رویکرد شخصی برای انتخاب الگوی جدید راه رفتن هر فرد استفاده کردیم که میزان کاهش بار روی زانو را بهبود بخشید و احتمالاً در تأثیر مثبت آن بر درد و غضروف که مشاهده کردیم، نقش داشت.»
در دو ویزیت اول، شرکتکنندگان تحت اسکن MRI قرار گرفتند و در حین راه رفتن روی تردمیل، دوربینهای ضبط حرکت، حرکات آنها را ثبت کردند. این روش دادههای لازم برای محاسبه اینکه آیا چرخاندن پنجه پای بیمار به سمت داخل یا خارج، بار بیشتری را کاهش میدهد و همچنین بهترین درجه تنظیم را به محققان ارائه داد. این تحلیل شخصیسازیشده به محققان این امکان را داد که شرکتکنندگانی را که از آموزش راه رفتن بهرهای نمیبرند، شناسایی کنند.
پس از این تحلیل اولیه، شرکتکنندگان برای شش جلسه هفتگی آموزش راه رفتن به آزمایشگاه بازگشتند. به نیمی از آنها آموزشهایی داده شد که به بهبود وضعیت زانوهایشان کمک میکرد و به نیمی دیگر آموزشهای دارونما ارائه شد که راه رفتن طبیعی آنها را تکرار میکرد. یک سال بعد، محققان با شرکتکنندگان تماس گرفتند تا سلامت زانوی آنها را ارزیابی کنند و بیماران همچنین تحت MRI دوم قرار گرفتند تا ساختار زانوی آنها بررسی شود.
اورلیچ افزود: «کاهش گزارششده درد در افراد چیزی بین آنچه از یک داروی بدون نسخه مانند ایبوپروفن و یک داروی مُسکن مانند اکسیکانتین انتظار میرود، بود. با MRIها، ما همچنین شاهد تخریب کندتر یک نشانگر سلامت غضروف در گروه مداخله بودیم که بسیار هیجانانگیز است.»
محققان همچنین تأکید کردند که این برنامه قبل از اینکه بتواند به طور گستردهای به کار گرفته شود، باید سادهسازی شود. ارزیابی راه رفتن با ضبط حرکت زمانبر و پرهزینه است. این تیم امیدوار است که این آموزش در نهایت بتواند در یک کلینیک فیزیوتراپی انجام شود، به طوری که افراد هنگام قدم زدن، آموختههای خود را تمرین کنند. اورلیچ گفت: «ما و دیگران فناوریای را توسعه دادهایم که میتواند برای شخصیسازی و ارائه این مداخله در یک محیط بالینی با استفاده از حسگرهای تلفن همراه، مانند ویدیوی تلفن هوشمند و یک کفش هوشمند، به کار رود.»
